Computer weer thuis

Zo, mijn computer is eindelijk terug. Terug van een logeerpartij bij de mannen van de Computerservice in Voorburg. Hij startte niet meer op vanwege een kapot moederbord, en ik heb deze gelegenheid aangegrepen om ‘m maar eens een extreme makeover te geven. Meer werkgeheugen, betere videokaart, nieuwe processor. Eigenlijk een hele nieuwe computer, verscholen in dat 13 in een dozijn Fujitsu Siemens uiterlijk. En dat voor de prjis van een lousy Dell, een goede deal als je het mij vraagt…

Maar zonder pc viel het me wel op hoezeer mijn leven is verweven met de pc en internet. Natuurlijk zijn de diverse sites waar je zoal rondhangt nog beschikbaar in Google Reader met een laptop van de zaak die voor een gedeelte dezelfde bookmarks heeft, maar het niet bij de hand hebben van je foto’s, muziek, wachtwoorden en programmatuur voelt toch alsof er een stuk van jezelf niet meer werkt.

Aan de andere kant is het ook wel weer eens leuk om een tijdje wat meer offline te zijn, je door die stapel boeken te kunnen worstelen die je al maanden probeert uit te lezen. Even terug naar je First Life zogezegd. En het was ook wel een moment van bezinning over de hoeveelheid zooi die ik bewaar op de pc, zeker toen ik een artikel las van Leo van Zen Habits over de Digital Packrat, en bleek dat ik op meerdere symptomen ja moest zeggen.

Ik ben een behoorlijk georganiseerd persoon op de pc, maar de enorme hoeveelheid data (foto’s, documenten, muziek, bookmarks) bestaat voor een deel uit zaken die ik nooit gebruik, en als ik ze gebruik dan vraag ik me vaak af wat me heeft bezield dit op te slaan.

Fascinerende inzichten, alleen maar doordat je pc een paar weken bij de reparateur staat. Mooi nietwaar?

Uitzicht over Parijs

IMG_8908.jpg

Uitzicht vanaf de Sacre Coeur, grote foto hier. Wat een onwijze toeristenindustrie in Montmartre zeg, daar gaan we dus ook niet meer naar toe. Parijs is heerlijk zolang je de echte hotspots maar vermijdt. Alleen moet ik natuurlijk nog wel een keer naar de top van de Eiffeltoren en het Louvre, maar dat kan ook buiten het seizoen.

Inmiddels wel weer redelijk hersteld van de griep of whatever het ook was, morgen weer aan het werk. Beter wel, thuiszitten schiet niet op als je de puf niet hebt om wat te doen. Als je werkt ben je tenminste de hele dag bezig met andere dingen dan ziek zijn.

Paris in april – picture 1

Vier dagen naar Parijs geweest, hier alvast een een foto van bij het Centre Pompidou, zwerver voert vogels, wil geld, wat niemand wil geven. Ben met griep of iets dergelijks teruggekomen, dus meer foto’s als ik uitgegriept ben.

doves-in-paris1.jpg

Sneeuwstormpje

Sneeuw op station Utrecht CS
Een paar centimeter sneeuw en Nederland ligt op z’n gat. Weeralarm.

Ligt het nou aan mij of zijn we wat softer geworden? Tien jaar geleden hadden we elk jaar dit soort weer, soms weken achtereen. En werd er toen gewaarschuwd voor inzakkende platte daken of bevroren wissels? Nee, behalve als het echt hard vroor. Nou ja, ik ben thuis. Had geen zin om nog een keer te stranden in een in elkaar zakkend vervoersnet zoals een paar weken geleden met die storm.

Nieuwe dienstregeling NS

Ik heb ‘m de tijd gegeven, de nieuwe NS dienstregeling. Sinds anderhalve maand reis ik niet langer in een ruk door van Voorburg naar Utrecht, maar moet ik met de stoptrein naar Gouda en daar overstappen op de intercity. 2 minuten overstaptijd, en geheel in tegenstelling tot mijn verwachting is die aansluiting meestal wel in orde. Helaas zit de trein bijna elke dag tjokvol, en aangezien ik geen zin heb om met 10 anderen in een halletje te staan wachten, laat ik de aansluiting voor wat hij is en wacht een paar minuten op de volgende trein, de intercity uit Den Haag. Ja, die dus niet meer in Voorburg komt en bijna altijd leeg is.

Op zich is de overstap nog wel te doen, maar het relaxte van de reis – kopje koffie met een krantje en rustig wakker worden, is er wel een beetje vanaf. Halverwege de trein uit, koffie opslobberen voor je moet overstappen, op nieuw op zoek naar een zitplaats. Ik heb de trein altijd op prijs gesteld vanwege de rustige reis, maar ervaar het de laatste tijd als stressvol. Jammer, hinderlijk en op termijn een reden om een andere oplossing te zoeken.

De terugreis is erger, want de stoptreinen rijden dus wel op tijd, en als je met de trein op Gouda aankomt uit Utrecht dan is die stoptrein zo punctueel dat ze de deuren sluiten op het moment dat de deuren van de intercity open gaan. Op nog geen 5 meter afstand aan de andere kant van het perron.

Mijn reistijd is minimaal een half uur langer geworden per dag, in de plaats voor de aangename, directe 34 minuten durende rit van weleer. Enige voordeel is wel dat ik nu 4 keer per uur uit Utrecht kan vertrekken. Maar ik zou dat graag inwisselen voor een directe verbinding. Geen verbetering dus.

De dagelijkse praktijk
“Kom op mensen, d’r passen nog wel een paar forenzen bij”

Slechte dag? Hoezo?

22 januari schijnt de slechtste dag van het jaar te zijn.

Maar niet voor mij. Schitterend weer, eindelijk eens een beetje een wintergevoel, een symbolische overwinning op de gemeentebelastingen geboekt – leve track & trace van je aangezonden brieven, kerst is alweer vergeten – dit jaar weinig memorabel, en nog altijd niet gerookt.

Lifelogje kerst

Onderstaande post is geschreven voor de Sargasso jubileum week ter ere van ons 5 jarig bestaan, waarin een aantal schrijvers een keer een life-logje maken om te laten zien hoe het ook geweest had kunnen zijn.

Zo. De kerst is weer gehaald dit jaar. Doordat de deadline van een groot project op het werk is verschoven was er zelfs de mogelijkheid om vrij te zijn tussen kerst en oud & nieuw. Normaal vind ik het altijd wel leuk om kerst een beetje voor te bereiden – geen zwaar overdreven diners hoor, dat niet, maar wel voldoende activiteiten om je toch dat kerstgevoel te geven. Dit jaar was het echter zo’n jaar waarin de kerst ineens voor je neus staat als een onverwachte gast. Mijn kerstgevoel ontbreekt volledig.

De overburen zijn overduidelijk wel in de kerstsfeer, want iedereen die 2 uur besteedt aan het ophangen en perfectioneren van een op dennetak gelijkende slinger met tientallen lichtjes op het balkon is duidelijk op een missie om het dit jaar extragezellig te maken. Misschien dat het ontbreken van een kerstboom in huis verband houdt met mijn afwezige kerstgevoel? Wanneer ik rond de kerstdagen, door mijn werkritme gedreven, vroeg uit bed kom, is het aandoen van de kerstlichtjes altijd een teken dat er geen haast is deze dag. Dat je rustig aan wakker kunt worden, een muziekje op mag zetten en lekker kunt genieten van het niets doen. We hadden afgesproken dat er geen boom zou komen, het mini conifeertje op de schoorsteen voldoet helaas niet echt.

Read more

Bizar Ambitieuze Trilogie

Het is niet mijn gewoonte om SciFi boeken te recenseren – ik zal dat nu ook niet doen – maar de Night’s Dawn Trilogy van Peter F Hamilton is een serie die ik met zeldzaam veel plezier heb gelezen en die ik elke rechtgeaarde liefhebber van het genre kan aanbevelen.

De hoeveelheid ideeen die Hamilton uit de mauw schudt is indrukwekkend, en in tegenstelling tot andere sommige schrijvers weet hij een volstrekt geloofwaardig universum met geloofwaardige karakters te schetsen. Een Aarde die volslagen geruineerd is, maar als economische grootmacht een interplanetaire confederatie van 800 werelden domineert, een biotechnologische revolutie, bizarre aliens, geloofwaardige kolonisatie scenario’s en complexe politieke intriges met bijbehorend wapengekletter.

Dit alles vormt uiteindelijk slechts de setting voor een gewaagd verhaal over leven na de dood en hoe de mensheid (levenden en doden beiden) daarmee om moet gaan. Het zijn drie dikke pillen (1200 pagina’s elk), dus alleen aan beginnen als je vakantie hebt, want je blijft lezen.

(Ja mede voor jou bedoeld Siquo)

Herfst

Het was nog even mooi, maar de herfst komt er aan. ‘s Ochtends mistige weilanden vanuit de trein, middagzonnetjes die niet meer de kracht hebben om het terras te verwarmen en overal spinnen. Onderstaande foto is niet van dit jaar, maar wel toepasselijk voor het jaargetijde.
Herfst heeft altijd wel wat vind ik, vallende bladeren en bokbier doen het altijd goed.

Paddestoel